Letra: Avilés de Taramancos

Adaptación da letra: Carlos e Fran Amil

Música: Fran e Carlos Amil

Avilés de Taramancos, de Taramancos, Boa (Noia, A Coruña), o taberneiro da palabra, é un fecundo poeta que bebe da fonte limpísima da vida.

Xa tiña gana de cantar unha canción de amor, e Avilés agasállanos con esta fermosa, furtiva e fuxitiva arela, mel dunha roseira florescida ateigada de espiñas e de recendos.

Fran Amil: voz principal, coros e batería

Paco Cerdeira: guitarra eléctrica e guitarra acústica

Antón Fernández “Torroncho”: baixo

Ricardo Casás “Richi”: clarinete e saxo tenor

Álex Salgueiro: piano

Lembrade que podedes ler a letra ao tempo que escoitades a canción.

Chamo á porta do amor na noite escura
e está o teu corazón coa luz prendida.
A túa man socórreme a ferida
e cúrame o teu labio a desventura.
Dasme a vida e dasme a sepultura
E dasme a vida e dasme a sepultura
A auga que me dás tan fresca e pura
é da fonte limpísima da vida:
mel da túa roseira florescida
entre as coxas, as sedas, a espesura…
Dasme a vida e dasme a sepultura
E dasme a vida e dasme a sepultura
Pois xa por sempre irei de ti cautivo
pois dasme a vida e dasme a sepultura
dun amor imposíbel e furtivo.
Pois dasme a vida e dasme a sepultura
E dasme a vida e dasme a sepultura
Como me doe a túa fermosura
da que devezo e ando fuxitivo
pois sei que o mal que teño non ten cura!
Pois dasme a vida e dasme a sepultura
E dasme a vida e dasme a sepultura.

Se queres ver máis letras do disco “Popsía Vol. I” pincha AQUÍ.